“Weet je Wat ik Raar Vind aan Jouw Lichaam Mama?”

Ik was meteen op mijn hoede. Ervaring genoeg met dit soort gesprekken met Ariël en Dolly in kleedhokjes van zwembaden over mijn stoppels, putjes en rimpels. Meedogenloos eerlijk zijn ze. Luidruchtig ook. Zij staan er niet bij stil dat er altijd een moment komt, dat ik aangekleed met doorweekt hoofd uit het kleedhokje moet sluipen. Om vervolgens te constateren dat de tijdelijke buurman met kind ook net vertrekt. Die – tenzij hij oorloos is geboren – alles heeft gehoord over mijn lichaam en bikinilijn. Daarom is een Samen-met-mama-in-een-kleedhokjeverbod van kracht. Thuis (nog) niet.

De meisjes en ik waren dus in onze badkamer. De mannen waren niet in de buurt. Na het douchen droogde ik me af, terwijl de jongste mijn lichaam uitvoerig bekeek. Dat doet ze vaker en het went niet, ik voel me ongemakkelijk. Ik vraag me af of ik de enige moeder ben die zich dan toch geneert. Ze is namelijk kritisch. Daarom draaide ik een beetje bij, uit het zicht van haar spiedende ogen. Te laat…

lichaam“Wil je weten wat ik eigenlijk een beetje raar vind aan jouw lichaam, mama?” De oudste begint al te grijnzen, front row amusement. “Eh nee, dat wil ik echt niet weten Dolly”, zeg ik. “Zeg het NIET.” “Nou, ik zeg het dus toch: je lichaam is echt helemaal wit en alleen bovenaan is het rood”, zegt ze met een blik alsof ze iets vies ziet.
“Bedankt Dolly, goed om te weten”, zeg ik. “Maar mijn decolleté is dus niet rood, maar bruin. Van de zon, dit is mijn zonneteint” (Ik twijfel over mijn uitspraak, maar daar beginnen ze gelukkig niet over). “Dat is echt niet bruin, je bent gewoon vet verbrand.” “Prima, roodbruin dan. Volgend onderwerp” mok ik. Die ‘vieze blik’ zit me toch een beetje dwars. Maar ze is nog niet klaar.

“Wanneer begonnen jouw boobies te groeien eigenlijk. Waren ze altijd al zo?” Zo? Om uit de gevarenzone te komen, begin ik snel over haar favoriete onderwerp door te zeggen dat ze tijdens de zwangerschappen mega werden. “Oh ja, die foto’s ken ik. Ze waren zo groot dat je mijn hoofd niet eens ziet.” Zij en haar zus hebben de grootste lol. Ik weet welke foto’s ze bedoelt en die zijn inderdaad nogal surrealistisch.

“Papa roept je”, zeg ik. En weg is ze. “Ze heeft wel gelijk” meldt Ariel dan. “Papa roept jou ook”, antwoord ik. Ze glimlacht en ik grijns terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *